foto blog april

Groeien, door écht naar je schaduw te kijken

 

Een tijdje terug kwam er een bericht op Facebook voorbij dat me het volgende deed afvragen. In hoeverre kunnen we blij zijn met de groei die we, bijvoorbeeld als professional, doormaken zonder hieraan een oordeel te verbinden?

De post was geschreven door iemand die het inzicht kreeg dat ze teveel met de buitenkant van haar bedrijf bezig was geweest en hiermee voor haar idee de binnenkant van inhoud en bezieling te weinig aandacht had gegeven. Een mooie boodschap over het authentiek delen van de binnenkant.

Wat bij mij vragen opriep, was dat zij een soort oordeel verbond aan de weg die ze had afgelegd om tot dat inzicht te komen. En hiermee misschien ook meteen over anderen die zich ook nog op dat pad bevonden.

Systemisch werk: alles wat er nu is en ooit is geweest, hoort erbij

Binnen systemisch werk is het principe van ‘insluiten’ een belangrijk beginsel. Alles wat er nu is en ooit geweest is, hoort erbij. Ook al ‘vind’ je nu iets anders. Wanneer we systemisch kijken, kijken we immers naar het geheel in plaats van naar de afzonderlijke delen. We zien iets als een ‘systeem’.

Maya Angelou heeft een mooie uitspraak: “We doen wat we kunnen, totdat we beter weten. Daarna doen we het beter”. Dat gaat over je eigen leerweg kennen en erkennen, zonder af te wijzen wat voor jou nodig is geweest om daar te komen waar je nu staat. En een ander zijn eigen leerweg te gunnen, zonder jezelf op een ‘betere’ plek te zetten ten opzichte van die ander.

 

We doen wat we kunnen, totdat we beter weten. Daarna doen we het beter.

– Maya Angelou

 

Was dit een oordeel van mijn kant?

Dit alles speelde in mijn eigen hoofd na het lezen van deze post. Was dit ook in eerste instantie een oordeel? Ik denk het wel. Ook bij mij ontstaat dan afwijzing: omdat het niet voor niets raakt en vervolgens irritatie opwekt. En omdat het schuurt is het gemakkelijker om bij jouw irritatie weg te gaan en de ander af te wijzen. Juist dan is het interessant om bij jezelf te onderzoeken wat er dan irriteert of emotioneert. Zo probeer je erachter te komen wat je te leren hebt.

Voor mij was het in dit geval een reminder. Een moment om te herinneren dat vergelijken en oordelen niet bijdragen aan ontwikkeling en groei. Dat buitengewoon streng zijn voor jezelf en voor anderen geen uitnodiging in zich draagt. En als je zo streng bent , het dan te spannend wordt om je nek uit te steken, te vallen en weer op te staan. En alles wat je onderweg leert zonder vrees te delen met anderen.

 

Voel je irritatie? Juist dan is het interessant om te onderzoeken wat er schuurt. Probeer erachter te komen wat je te leren hebt.

 

Durf te kijken naar je eigen schaduw en krijg de mooiste inzichten

Het durven kijken naar je eigen schaduw en deze niet weg te duwen maar te kijken wat deze in zich draagt, geeft vaak de mooiste inzichten. En hoe prettig is het dat anderen hier vaak (onbedoeld) het licht op schijnen en zo jouw schaduw onder je aandacht brengen. Dus verwar deze twee niet met elkaar door jezelf als het licht te zien en de ander als de schaduw!

 

Als een ander (misschien onbedoeld) het licht schijnt op jouw schaduw, verwar jouw emoties dan niet door jezelf als het licht te zien en de ander af te wijzen.