Marleen_Sahetapy_Fotografie_-_bare-385

Wie ben jij als niemand kijkt (of like-t)?

Weet jij nog toen je klein was en leerde fietsen, of een mooie actie maakte op het voetbalveld? Of thuiskwam met een goed cijfer voor een belangrijke toets? Wat was toen het eerste dat je riep? Kijk! Kijk mij! Heb je mij gezien?

Het is belangrijk voor ons om door de ander gezien te worden. Erkend. Bevestigd in ons mens-zijn. We hebben elkaar nodig om te kunnen reflecteren. Om te groeien. Reflectie is een ander woord voor weerkaatsing. We zien onszelf in de ander. En in onze huidige tijd van massa communicatie en social media, wordt er heel veel weerkaatst. Hoeveel daarvan neem jij aan voor waarheid? Hoeveel van jouw eigen interne spiegel wordt ingekleurd door de beelden van de ander. Wie kijken er allemaal mee? Of dit nu een daadwerkelijk persoon is of een naamloze post op het Internet. En welke oordelen komen uit jouw familiesysteem? Die je vervolgens zonder erover na te denken hebt overgenomen.

Hoeveel van jouw interne spiegel wordt ingekleurd door de beelden van een ander?

Hoe kijk jij naar jezelf? Van buiten naar binnen door de ogen van een ander of van binnen naar buiten? Hoeveel verschil je nu als volwassene van die kleine jongen of dat meisje dat riep naar de ouders; “Kijk!!!!”? Of is dat eigenlijk nog vaak hetzelfde gevoel? En ben je nog altijd bezig met het laten zien wat je kunt? Hoe mooi en hoe slim je bent? Alleen nu niet meer (alleen) voor papa of mama, maar voor managers, partners en (onbekende) followers.

Wie ben jij als niemand kijkt, als niemand jou spiegelt? Als je alleen bent, zonder afleiding, in stilte? Lukt het je om contact te maken met wie jij werkelijk in essentie bent? Omdat dit moeilijk kan zijn, is meditatie ook zo mooi. Dat je zonder de ruis en het rumoer van alledag kunt luisteren naar je eigen stem. En dat hoeft niet op een kussentje bij een kaarsje. Dat kan wanneer je fietst of wandelt in de natuur, yoga doet of lekker in je eigen achtertuin geniet van een zomeravond. Op jouw manier de stilte opzoeken. Haal diep adem en luister naar jouw eigen unieke wijsheid.

Wat maakt jou tot ‘jij’?

Wat maakt jou ‘jij’? Wat vind jij echt belangrijk als je niet probeert te voldoen aan de beelden van de wereld om je heen? Wat is dan de reflectie wanneer je in de spiegel kijkt? Wanneer je kijkt met een liefdevolle blik naar je intenties, je onzekerheden? Naar je schrammen en butsen? Naar alle lessen die je hebt geleerd en naar die lessen die je nog te leren hebt? Kan jij kijken naar wat je kan komen brengen in de wereld? En niet alleen naar wat je kan komen halen? Waardoor er altijd een tekort lijkt te zijn. En je nooit de kritische ogen van buitenaf tevreden kan stellen. Omdat je ze naar binnen hebt gehaald. De ogen van de buitenwereld hebben de plaats ingenomen van die van jezelf. Jouw ogen, jouw hart en jouw wijsheid.

Dus de volgende keer wanneer je de neiging voelt om te roepen: ‘Kijk! Kijk mij!’, stop even. Kijk dan liefdevol naar jezelf in de spiegel. En zeg dan zachtjes: ‘Ik heb je gezien en ik heb je lief’.

Liefs,

Yvette