Marleen_Sahetapy_Fotografie_-_bare-75

Burn-out. Eigen schuld, dikke bult???

Afgelopen week las ik op social media een kop van een artikel. Iets in de strekking van: Burn-out? Je roept het over jezelf af. De inhoud heb ik niet gelezen, maar iets in de titel stemde mij tot nadenken. Enerzijds omdat iets over jezelf afroepen’ een gevoel van schuld teweeg kan brengen. Want wanneer je het zelf doet, had je het ook kunnen voorkomen nietwaar?

En anderzijds omdat er ook een kern van waarheid in zit. Door de wijze waarop je reageert op situaties om je heen, bepaal je voor een groot deel de impact die deze op jou hebben. Dit betekent echter niet dat wanneer je op een minder constructieve wijze reageert, je daar per definitie ook ‘schuld’ aan hebt. Van schuld kan je in mijn beleving namelijk spreken wanneer we bewust en moedwillig schade toebrengen aan onszelf of aan anderen. En dat we dit laatste doen, lijdt geen twijfel. Het alleen in de meeste gevallen bewust noch moedwillig.

Je kunt wel denken dat iets jouw schuld is, maar is dat ook zo?

Ik heb in mijn blogs al eerder gesproken over ‘magisch’ gedrag. Vaak zijn dit overlevingspatronen die zijn opgebouwd in onze kindertijd. Het wordt magisch genoemd omdat we als kind nog op die manier in de wereld staan. Dat we nog geloven in de tandenfee, Sinterklaas en het mannetje op de maan. En de invloed op ons familiesysteem. Als ik altijd heel lief ben en geen herrie maak, dan maken papa en mama geen ruzie meer. Als ik altijd vrolijk ben en leuke grapjes maak, dan wordt het verdriet over een verlies minder erg. Als ik altijd goede cijfers haal, dan vindt iedereen me knap en aardig.

Dit magische gedrag nemen we mee in onze groei naar volwassenheid en ontwikkelt zich vervolgens tot kwaliteit. Die dan door onze omgeving bevestigd wordt. “Wat kan jij toch heerlijk veel werk verstouwen” of “Als jij nou eens het woord neemt in die moeilijke vergadering” of “Ik ben zo blij met jou, jij staat altijd voor me klaar. Nooit zeg je nee”. En ons innerlijke kind groeit van die complimenten. Want als er iets is wat we allemaal nastreven is het van waarde kunnen zijn.

We streven allemaal na om van waarde te zijn. Maar vergeten gemakshalve wat gezond voor onszelf is.

Wat we vervolgens gemakshalve vergeten, is ons af te vragen wat gezond voor onszelf is. En of het wel zo logisch is om altijd ’ja’ te zeggen als er een een beroep gedaan wordt op die zogenaamde kwaliteit. En op deze manier kan het voorkomen dat je inderdaad geen ‘nee’ zegt. En letterlijk blijft werken, zorgen en redderen tot dat je er bij neervalt.

Een burn-out is in mijn visie precies dit. Je lichaam schreeuwt om aandacht van jou voor jezelf. De enige wijze waarop je luistert, is wanneer dat zelfde lichaam weigert nog langer door te gaan in jouw tempo. En wanneer je dan gedwongen wordt te luisteren, is het laatste wat je dan wilt horen ‘eigen schuld, dikke bult’. En terecht! Want naast dat het niet jouw schuld is, appelleert een dergelijke uiting meteen weer aan ons magisch wereldbeeld. Dat wereldbeeld waarin je denkt invloed te hebben op alles wat om je heen gebeurt.

En dat is niet zo. Dagelijks gebeuren er dingen waardoor we overvallen worden. Geraakt. Dingen die onzekerheid en angst oproepen. Waar we wel invloed op hebben is hoe we ermee omgaan. En daarvoor is inzicht nodig. Inzicht in die magische stukken in onszelf die we vaak karakter noemen en ’aard van het beestje’. En die te maken hebben met de loyaliteit aan je familiesysteem; wij Jansens doen dat nu eenmaal zo.

Wat als je in plaats van te geloven in jouw invloed op je omgeving eens de stap zet en gaat geloven in de invloed die jij hebt op jezelf? En gaat onderzoeken welk overlevingsgedrag jij jezelf hebt aangeleerd.

Patronen kunnen je een levenlang in een karrenspoor houden, waardoor je vast kunt lopen. Door kennismaken met deze delen, en eren voor het werk wat ze voor jou verricht hebben, geef je jezelf vrijheid.

Systemisch werken met jouw innerlijke delen en de invloed van jouw familiesysteem geeft jou de inzichten die je nodig hebt om daadwerkelijk te kunnen groeien als mens. Patronen zien die je al je leven lang in hetzelfde karrenspoor houden, waar je op een gegeven moment in kunt vastlopen. En door het kennismaken met deze delen, het eren van het werk wat ze voor je verricht hebben, geef je jezelf vrijheid. Vrijheid om volwassen keuzes te maken. Goed voor jezelf te zorgen. En om vandaar uit een gezonde bijdrage te leveren aan de wereld om je heen.

Dan is er namelijk geen sprake van schuld of onschuld, maar van volwassen verantwoordelijkheid. Voor jouw gedrag, jouw leven en je eigen welzijn.

Warme groet,

Yvette