Marleen_Sahetapy_Fotografie_-_bare-150

Angst voor ouder worden

Gisteren had ik een mooi telefoongesprek met een dierbare vriendin die 40 is geworden. Ze vertelde me dat ze een trotse veertiger is. Dat ze het gevoel heeft dat het klopt. Dit vond ik mooi. Zelf ben ik al een tijdje 40. Al over de helft richting de 50. En ik snap het gevoel. Dat het klopt. Dat we niet meer ‘piep’ zijn. En dat ik dat ook niet meer wil zijn. Dat het een andere levensfase is.

We spraken verder over de angst die mensen (vaak vrouwen) hebben voor ouder worden. En dan vooral het lichamelijke stuk. Niet eens zozeer vanuit gezondheidsoverwegingen, maar schoonheid. Zijn we nog aantrekkelijk genoeg, jong genoeg, slank en ‘lekker’ genoeg om mee te tellen? Om van waarde te zijn.

Hoewel ik het heel fijn vind om er goed en verzorgd uit te zien, ben ik er klaar mee. Mijn waarde als mens heeft niets te maken met al dan niet lekker zijn. Mijn buitenkant is maar een klein deel van wie ik ben en wat ik kan.

Rimpels. Te grote of te kleine kont en borsten. Te dikke of te dunne benen. Teveel of te weinig spieren. We hebben allemaal lief. We leven, we werken, we genieten en maken fouten. We zijn belangrijk. Allemaal op onze eigen manier.

Als het beoefenen van en het lesgeven in yoga mij 1 ding heeft geleerd, is dat alle lijven prachtig zijn. In wat ze kunnen. De kracht en souplesse die ze hebben. De mogelijkheid om altijd weer te leren en te ontwikkelen. De wijsheid om ons inzichten te geven die ons hoofd soms nog te eng of te moeilijk vindt.

Dus omarm je leeftijd, je ervaring en dat prachtige lijf dat je zover heeft gebracht. Het lijf dat jou allerlei reizen heeft laten maken en misschien wel kinderen heeft geschonken.

Jouw waarde als mens, vrouw of man, hoeft niet bewezen te worden. Die waarde is er simpelweg doordat je bent. Ademt. Oprecht glimlacht naar een ander. En die glimlach is prachtig en helend. Ook met lachrimpels, onderkin en scheve tanden.

Liefs, Yvette