Bare wat je zegt ben je zelf-web

Wat je zegt ben je zelf

Een tijdje terug heb ik een boek gelezen over 2 Joodse zussen in WOII, ‘Het Hooge Nest’ van Roxanne van Iperen.

Los van dat ik het een prachtig boek vond en vind, werd ik voor de zoveelste keer enorm geraakt door de impact van wat er gebeurt als we op grote schaal groepen mensen ontmenselijken.

Alleen maar gaan zien als de personificatie van de oorzaak van onze eigen angsten en onzekerheden. De behoefte om, als wij ons bedreigd voelen, een schuldige aan te wijzen.

Alles behalve onze eigen demonen onder ogen te zien. De kwetsbaarheid van ons leven. De papierdunne identiteit die we hebben bedacht en die maakt dat we ons comfortabel voelen. We willen de illusie van zekerheid en niet de zekerheid van illusie.

En alles wat ons confronteert met de illusie, wijzen we af, sluiten we uit.

Want hoe gemakkelijk is het om het kwaad buiten jezelf te leggen. Te denken dat jij dat niet zou doen.

Maar je doet het al, misschien wel iedere dag.

Ik betrap mezelf er regelmatig op. Ironisch gezien sluit ik mensen uit die anderen uitsluiten. Die vanuit een relatief comfortabele positie geen compassie kunnen opbrengen voor vluchtelingen, mensen in nood met een andere achtergrond. Zich laten voorstaan op een bepaald ‘geboorterecht’. Blut und Boden. Witheet word ik ervan. Dat is altijd al zo geweest.

Wat maakt dat ik precies hetzelfde ga doen. Dat ik iedereen over 1 kam scheer, me niet inleef in hoe het voor hen is en alleen maar een groep stumperds zie. Ik doe hetzelfde, alleen vanaf de andere kant van het ideologisch spectrum.

En zie daar, in onze uitsluiting zijn we allemaal hetzelfde.

Een liedje uit vervlogen tijden, The right side won (1983), is nog steeds griezelig actueel.

Zolang we in onze dualiteit blijven denken van goed en slecht, gelijk en ongelijk, winnen en verliezen, zullen we altijd naar (drog)redenen blijven zoeken (‘cause God is on our side) waarom wij de ‘right side’ zijn. Waarom ‘de ander’ gestopt moet worden, zelfs met geweld (it had to be done it’s a pity, it’s a pity men died).

Zolang er dualiteit is, zal bovenstaande dynamiek blijven bestaan. Om te beginnen in onszelf.

Dus laten we daar eens mee beginnen. Om inhoud en betekenis te geven aan het ‘nooit meer’ dat we zeggen en horen tijdens deze dagen. Reflecteer op je eigen tekortkomingen. Ontdek wat je uitsluit in jezelf en gespiegeld zit in de ander. Er is geen emmer rode keurstof nodig om een andere emmer met water rood te kleuren. Enkele druppels volstaan om het
verschil te maken.

Doe je mee?